η πρώτη ανάγνωση ίσως να είναι και η καλύτερη. η πιο αυθεντική και αθώα, το συναίσθημα που προκαλεί πηγαίο χωρίς λογοκρισία και ανάλυση. τα λόγια τα δικά σου μπλέκονται με τις δικές μου σκέψεις και προβάλλω έτσι την ψυχή μου. εικόνες κατακλύζουν το μυαλό μου: σιγομουρμουρίζω μελωδίες, λίγο δικές μου, λίγο άλλων, τις σιγομουρμουρίζω στο αυτί σου, σου ψιθυρίζω στίχους, τα τέλεια για εσένα λόγια... και εκείνη τη στιγμή δεν είμαι εγώ αλλά εκείνος, εκείνος που πάντα εσύ ήθελες, χωρίς την μετριότητα, χωρίς τα δεσμά της ανεπάρκειας, της καθημερινότητας και της βαρεμάρας, τον οποίο θα τον είχες αν δεν πίστευες κι εσύ τόσα σκατά για τον εαυτό σου, και δεν θα χρειαζόταν να συμβιβάζεσαι με εμένα.

έχω βγει, έχω χορέψει, έχω γελάσει και όμως όταν παίρνω το δρόμο του γυρισμού νιώθω πάλι ανεξήγητη θλίψη και αντί να την διώξω την αγκαλιάζω με όλη μου τη δύναμη, βουτάω μέσα στην παχύρρευστη μορφή της, σκέφτομαι πώς μπορώ να το κάνω ακόμα πιο emo το σκηνικό και βάζω το κινητό μου να παίζει το soundtrack της στιγμής, με κακό ήχο, πρίμα πολλά, καθόλου μπάσα, και ζω το δικό μου θλιμμένο και ηλίθιο video clip σαν ένα ακόμα teenager "αμερικανάκι".